OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



doenlijk tooneel van het zoontje van HECTOR, trij 

 het affcheid van deszelfs ouderen van elkan'deren , 

 en foortgelijke meesterlijke tafereelen van HOMERUS. 

 OF wij kunnen er, zonder dat onze genie er in 

 het minst boeijen door aangefmeed wordc, of onze 

 oorfpronkelijkheid er iets bij verliest, onzen fmaak 

 zoodanig door vestigen, vermeerderen , verfijnen, 

 volmaken, dat wij, door onze geheele letterkun- 

 dige loopbaan , veilig daardoor geleid zullen worden , 

 nimmer voor fchoon zullen groeten, wat het niet 

 waarlijk is, en dus voor alle die feilen bewaard 

 blijven, die gebrek aan fmaak zoo menig anders 

 voortrefFelijk dichter deed begaan , omdat hij , beroofd 

 van dien fijnen takt, die ons hier zoo juist als 

 oogenblikkelijk leert onderfcheiden, dezelve als zoo 

 vele fchoonheden huldigde, en in zijne werken 

 overnam en plaatfte. 



Op welk eene wijze moeten wij dus de Ouden 

 beftuderen , om er het ware nut van te trekken ? 



Eigenlijk zijn er maar twee wegen, om het 

 in eene kunst tot zekere hoogte te brengen; 

 deze zijn eigen oefening alleen , of oefening , door 

 onderrigt en voorbeeld van anderen beftuurd. De 

 eerfte weg is lang, en zeer moeijelijk en hagchelijk. 

 Hij doet niet altyd het doel, en maar zeer zelden 

 het ware doel , bereiken. Men leeit er op door 

 ftruikelingen, en brengt zelden iets fchoons voor 

 den dag , dan na tallooze malen iets flechts en ge- 

 brekkigs te hebben laten voorafgaan. Hoe moei- 

 jelijk en lang deze weg zijn moet, ziet elk van 

 zelvenj maar hoe hagchelijk is hij tevens! Niet 



al- 



