IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. Ipl 



altijd gelukte het ons , om uit ons zelven het flechte 

 en middelmatige , als waarlijk flecht en middelmatig , 

 te leeren kennen. Dikwerf blijven wij er blind 

 voor. Wezenlijke gebreken blijven nog aan het 

 fchoone, dat wij hier en daar al bereiken mogten, 

 kleven , en ontfieren het in het oog des waren 

 kenners; en eindelijk worden wij er zoo aan ge- 

 wend, wordt ons onze eigene manier zoo geheel 

 tot natuur, dat wij voor alle verbetering volftrekt 

 onvatbaar worden , en > met onze feilen af te leg- 

 gen, inderdaad ook niets meer fchoons zouden kun- 

 nen voortbrengen. Valt dit in een gewoon ver- 

 nuft, dat op den goeden, koninklijken weg nog 

 iets zeer loffelijks zou hebben kunnen daarftellen , 

 dan komt van al zijnen zuren arbeid en aanhou* 

 dende pogingen niets. Hij blijft voor de kunst 

 verloren, en vermeerdert aTleen het donker getal 

 der brekebeenen en broddelaars. Betreedt een groot 

 genie dit fpoor, dan brengt hij, ja, fomtijds groote 

 en oorfpronkelijke fciioonheden voort; maar zij ver- 

 heffen het hoofd uit de walgelijkfte en terugftoo- 

 tendfte gebreken. Zij zijn er dikwerf zoo naauw 

 mede verbonden, dat zij er zich niet van laten 

 affcheiden, en behagen daarom ook gewoonlijk al- 

 leen aan de zeer weinige ware kenners , die ze 

 weten te ontdekken en af te zonderen (98). Maar 



ook 



(98) Zoo is het, bij voorbeeld, met de perfoons* 

 verbeeldingen van de Zonde en van den Dood, en met 

 de brug, die dezen over den chaos ftichten, bij MILTON. 

 CZie Paradijs verloren, ade en lode Zang) Elk, die 



hier 



