IN DE WERKEN DER DICHTKUNDfc. 195 



den, en wie zal hier ligt de natuur van de na* 

 bootfing onderfcheiden , en de eerfte alleen aan* 

 tretFen en Vatten? Wie houding en coloriet aan 

 het beeld geven kunnen, daar bet oorfpronkelijke 

 zelf daarvan mat en fletsch is, en alle fterkte van 

 uitdrukking en gloed van kleuren mist? 



Van zoo veel aanbelang is de beoefening der 

 Grieken voor elken modernen kunftenaar , en vooral 

 voor den dichter. Maar dan moet het ook oor- 

 deelkundige ftudie, en geene blinde en flaaffche na* 

 volging zijn. In het laatfte geval wint er de kunst 

 niets bij; het aantai der copien van origihelen, die 

 er reeds zijn, wordt, gelijk wij gezten hebben, 

 (lechts vermeerderd. Bovendien zijn ze op onzen 

 bodem vreemd en kunnen ilechts bij weinigen belang 

 vervvekken. Om waarlijk nut van de Grieken te 

 tfekken , moeten wij hen niet copieren , maar de 

 kunst pogen af te zien, hoe zij de natuur gevolgd 

 zijn, en er hun ideaal van het fchoone uit hebben 

 weten zamen te fteilen. Wij moeten van onze 

 Helden geen ACHILLES, AGAMEMNON of HECTOR 

 willen maken , en nog minder hunne driften en 

 hartstogten nabootfen ; maar wij moeten van hun 

 leeren zulke oorfpronkelijke ware en ftoute karak- 

 ters te teekenen , en hunne driften en hartstogten 

 zoo natuurlijk te laten werken. Vooral moeten wij 

 ons hoeden , om hen nimmer voor de natuur zelve 

 te houden. Doen wij ' die laatfte, dan blijven wij 

 eeuwig onder hen, en waar wij hen dan nog mog- 

 ten naderen, vereeuwigen wij even zeer hunne 

 gebreken als hunne fchoonheden. Alleen door eene 

 N a vhj 



