IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 



gemakkelijk vallen, om in het navolgingswaardige 

 verder door te dringen, het gebrekkige te ontvvij- 

 ken en te verbeteren. Alleen hoeden wij ons van 

 immer in den waan te geraken , dat het volmaakte 

 werkelijk bereikt is. Hierdoor alleen zullen wij 

 grenzen aan eene kunst zetten, die geen grenzen 

 heeft, en ons zelven eene hinderpaal, die nook te 

 overwinnen zou zijn. De verbetering van zoo me- 

 nige kunst en wetenfchap moge ons hier tot een 

 baak verftrekken en te regt wijzen. Eens tot eene 

 zekere bruikbaarheid geraakt , en , als zoodanig 

 voor volmaakt gekeurd , bleef men haar jaren achter- 

 een flaafsch uitoefenen, zonder dat iemand op de 

 meerdere volmaking van dezefve dacht. Eindelijk 

 verfchijnt een vernuft, hetwelk, ja, het bruikbare 

 daarvan erkent, maar tevens het nog zoo zeer ge- 

 brekkige daarvan doorziet. Dit laatfte doet hem aan 

 ^ene werkelijke verbetering gelooven. Hi) valt aan 

 liet nadenken , en eindelijk aan het werk. Tallooze 

 pogingcn mogen nislukken, duizend alledaagfche 

 verftanden de nieuvvigheid belagchen en befchimpen , 

 liij gaat gerust voort, en eindigt met de gebrekkige 

 kunst tot eene volkomenheid te brengen, die zij 

 nimmer te voren bezat, en daar vervolgens het 

 menschdom, dankbaar of ondankbaar, de gezegende 

 vruchten van geniet* Zoo is het met den land- 

 bouw, zoo is het met de fterrekunde en zeevaart, 

 zoo is het in onze dagen vooral met de fcheikundc 

 gegaan.. Wie dacht hier niet eenmaal, en dat nog 

 zoo onlangs, aan de volmaaktheid dezer wetenfchap 

 en kunst tevens onder BOERHAVE en GAUBIUS? En 

 N 3 wat 



