jp8 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



vvat zijn die beide groote manncn thans by de Nieu- 

 weren? Houden zij daarom op groote, onfterfelijke 

 genien te zijn? Geenszins; maar tervvijl wij hunnc 

 uitftekende verdienften den billijkften lof toekennen, 

 juichen wij tevens over de menfchelijke volmaak- 

 baarheid, en weigeren de grenzen te erkennen, die 

 hoogmoed of vooroordeel aan de voortgangen van 

 kunften en wetenfchappen pogen te zetten. 



Maar nimmer zullen wij hierin gelukken , of wij 

 moeten , in de tweede plaats , eene naauwkeurige 

 en gedurige beoefening der natuur zelve met de 

 lectuur der Ouden paren. 



Eigenlijk is da natuur de leerfchool van den dich- 

 ter, . Zij is zijn groot model , en hij moet werken , 

 zoo als zij werkt, om haar uit te drukken. Ware 

 een raenfchelijk leven lang genoeg, om haar gron* 

 dig te leeren kennen; waren de krachten en ver- 

 mogens van ddn mensch toereikende , om haar zoo , 

 tot in hare fijnftc en meest verborgene trekken te 

 kennen en na te volgen, dat h e t werk der kunst 

 haar eigen werk fcheen, en wel haar fchoonfte 

 werk , dewijl de kunftenaar juist alleen hare fchoonfte 

 deelen verkiest , en dezen tot een hoogst natuurlijk 

 geheel weet te brengen, dat alles, wat wij in de 

 natuur zelve waarnemen , oneindig overtreft 5 en 

 toch geen oogenblik ophoudt natuur te zijn; zeker 

 dan zou de kunftenaar enkel aan de natuur genoeg 

 hebben. Maar nu het leven zoo kort, de kunst 

 zoo lang, de natuur zoo oneindig is, worden er 

 jaren en eeuvven ter volmaking gevorderd, en zon- 

 der de pogingen, de kunde, dc ervaringen, de, 



proe- 



