200 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



zich hier, om van gecne anderen te gevvagen, allccn 

 aan BRYDONF, en SEUMB (99). Hoe menige dich- 

 terlijke befchrijving van VIK.GILIUS was den cerilen 

 nu eerst regt verllaanbaar;: van hoe menige andere 

 gevoelde hij nu eerst de ware fchoonheid! En wat 

 waren de Idyllen van THEOKRITUS den laatften , 

 toen hij ze in Sicilian zelve las I Inderdaad het 

 voordeel is hier wederkeerig. De vlijtige beaefening 

 der natuur leert de Ouden verftaan, en eene vlijtige 

 beoefening der Ouden de natuur kennen. Over de 

 kunst de natuur te vergeten; eene fchoone Idylle 

 van THEOIUIITUS of VIRGILIUS te prijzen , en dood 

 voor den fchoonften morgen of avond op het land 

 te zijn, is het zekerfle bewijs , dat wij van de eer- 

 ften niets gevoeld hebben , en den algemeenen iof 

 flechts nabaauwden. 



Maar wat zal ons bovendien ooit met de , nu 

 eenmaai geheiligde, gebreken der Ouden bekend 

 maken C to ) en cy ns boven doen verheffenj dan 



de 



(pp.) De eerfte in zijne Reis door Maltha en Sirilie , 

 de laatfle in zijn Spaziergang nach Syrakus im Jahre 1802. 

 Soortgelijke reisbefchrijvingen zijn den jongen dichcer 

 zeer aan te bevelen. 



Cioo) Gezag kan dit niet , is althans voor den jongeii 

 dichter niet alleen niets waar^ig, maar zelfs gevaarlijk, 

 Men leze bij voorbeeld alles, wat federt zoo vele ecu- 

 \ven voor en tegen HOMERUS gezegd is. De een vindc 

 fchoon, wat de andere in hec geheel niet fchoon vindt; 

 en dan nog is het oordeel over de ichoonheden zeer 

 verfchillend; wnt de een in den eerften rang plaatst, 

 flaat bij den a.nderen op den laagften, Kun^e en fmaak 



fcbif- 



