IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 2O! 



do bcoefening dor, natuur zelve, dan de gedurigo 

 vcrgelijking van net model met de navolging? In* 

 dien de zaak afgeda'an ware met de natuur na te. 

 volgen, zoo als zij zich aan aller oogen vertoont* 

 zeker men zou volmondig kunnen zeggen, dat de 

 Oudcn geene gebreken hadden , maar haar overal 

 en levendig uitgedrukt liebben. Integendeel de ge* 

 breken, die wij in bun meenen te vinden, en inder- 

 daad wei natuur, maar niet alrjd fchoone natuur 

 ijn (101), zouden dan zoo vele natuurlijke fchoon- 



fchijnen bij beide partijen in evcnwigt te ton, of waar, 

 al kunde bij de eene party meerder raogt zijn, is weder. 

 fmaak overvloedig bij de andere. Hoe zal, hoe lean dc 

 jonge kunftenaar hier veilig kiezen? Ik zeg veilig; 

 want kiest hi) verkeerd, dan vloeic het op de geheele 

 loopbaan in, die hij te doorftreven heeft, en de fchade 

 zal onberekenbaar zijn. Wat dus hier te doen? Gelijk 

 ik zeide, de natuur vlijtig te beftneren, en de Oudeu 

 in'et aan de uitfpraak va?i anderen , maar aan de natuur 

 zelve te toetfen. Ziedaar de koninklijke weg, die toe 

 hec heiligdom der ware kunst geleidt. 



(101) Dit geldt ook omtrent de karakters en harts- 

 togten en driften. Beiden kunnen zoo affchuwelijk zijn, 

 ichoon dan ook hoogst natiiurlijk, dat ze voor den dich- 

 ter , zonder herfchepping, niec bruikbaar zijn. ZQO 

 zijn de karakters van Satan bij MILTON en KLOPSTOCK 

 uitrauntend geteekend, en doen het hoogst effect; maar 

 waarom? Omdat beide de dichters bij.de boosheid eene 

 verbazende grootheid hebben weten te voegen. De Moor 

 bij SIIAKESPEAR daarentegcn , hoe natutirlijk ook geiee- 

 kend (want inderdaad, de minnenijd in een vurig karak- 

 fer vermag dk) verwekt afgrijzen, waar hij de bevalligo 

 M 5 cn 



