202 OVER DE OOR SP RONKELIJKHEID 



heden zijn. Maar de hoofdtaak van den dichter is , 

 te behagen. Hij moet de ziel zijns lezers aan zijne 

 tafereelen weten te boeijen, en haar dat hooge ver- 

 maak doen genieten, dat het gevoel van het fchoone 

 gewoon is te vervvekken. Intusfchen ondervinden 

 wij , dat zijn model , de namur zelve , dit niet altijd 

 doet. Nu eens is zij ver van fchoon te zijn; zij 

 verwekt zelfs walging en affchrik, Dan weder vin- 

 den wij haar fchoon en tooverachtig , maar zij zou 

 nog fchooner en tooverachtiger zijn , indien zij en* 

 kele deelen miste , anderen eenigzins verplaatst 

 waren. Wat is nu de taak van den dichter, zoo 

 hij zijne kunst verftaat? Zeker zal hij niet in ver- 

 zoeking komen, om de eerfte natuur na te volgen; 

 maar hij kiest de laatfte. Goed; zal hij nu deze 

 navolgen, zoo als zij zich daar vertoont, of zal 

 hij enkel de fchoone deelen nit haar kiezen , en 

 dan nog alles zoo plaatfen, als het geplaatst moet 

 worden 5 om de grootfte uitwerking te doen ? Zeker 

 het laatfte. Dat ik dit met een enkel voorbeeld 

 opheldere. ' De fchilder is verrukt door een bevallig 

 en regt fchilderachtig landfchap. Die oude hut 9 

 die half vermolmde eik , die haar voor een gedeeltc 

 overfchaduwt, op den voorgrond; dat fombere, uit 

 verfchillend groen zamengeftelde bosch aan de eene, 



die 



en lieve Desdemona met eigene handen worgt. Waarom ? 

 Omdat SHAKESPEAR, hoe voortreffelijk zijn Held voor het 

 overige ook gekaraktifeerd zij , hier de natuur te blind 

 gevolgd zij , en ujt dezelve het.fchooii alleen niet hebbe 

 weten ic kiezen. 



