IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. SO'J 



die heuvels , daar tallooze fchapen aan hangen, dat 

 fchoon, bergachtige verfchiet, daar zich hier en daar 

 een toren tusfchen verheft, aan de andere zijde. 

 In e'e'n woord , hij voelt zich ontvlamd , om het op 

 zijn dock te tooveren. Maar nu befchouwt hij alles 

 nader. Zijn oog vestigt zich op ieder deei, hij ver- 

 gelijkt het met de werking van het geheel, en ziet: 

 nu vindt bij deelen , die of de uitwerking van het 

 geheel beletten, of dezelve, bij de navolging, voor 

 den aanfchouwer geheel vernietigen zouden. Hiertoe 

 behoort , onder anderen, een leelijke mesthcop, of 

 mogelijk nog wel iets walgelijkers op den voorgrond 

 naast de hut. Zal hij ook dit in zijne fchilderij 

 brengen , omdat het in de natuur werkelijk- gevonden 

 wordt? Zeker zal het natuur zijn, maar gewis 

 geene natuur, die behaagt, of bij de navolging vcr- 

 maak verwekken kan. Wat doet hij nu, zoo hij 

 waaritjk gevoel voor het fchoone heeft? Ongetwij- 

 feld zal de mesthoop op zijn dock niet verfchijnen. 

 Hij kiest, fchikt, vormt een geheel, en enkel het 

 fchoone wordt door zijn penfeel uitgedrukt, en het 

 tafereel behaagt en fmaakt. En ziedaar juist, waar, 

 naar mijn gevoel, HOMER us wel eens tegen gezon- 

 digd heeft. Zijne natuur kan niet overtroffen wor- 

 den in juistheid , maar wel hier en daar in fchoon- 

 heid. Men verdedige hem niet met te zeggen: het 

 is louter natuur, en men geve hem om die vlekken 

 nog minder tot een eeuwig model op. De ware kun- 

 (lenaar volgt enkel de fchoone natuur, zoo ate 

 HOME&US op tallooze plaatfen meesterlijk gedaan 

 heeft, en het vermaak, dat zijue befchrijvmgen of 



ta- 



