5206 OVER DE O ORSPRONKELljKHE ID 



derijcn? Dczen bieden altijd hetzelfde aan, hod 

 fchoon dan ook, maar dc natuur zelve heefc geene 

 twee oogenblikken , die zich volkomen gelijken. 

 Daar verzamelden zij hunne beelden, daar kozen 

 zij hunne tafereelen, daar werden zij door haren 

 levendigen adem aangeblazen, en gevoelden nu zel- 

 ven diep , wat zij warm en bezield wilden uitdruk- 

 ken. Nog eens, op deze wiize alleen leeren wij 

 de Ouden in hunne voile waarde, niet ui-t zucht 

 0111 na te praten, of om voor geleerd gehouden te 

 worden, maar uit overtuiging onzes harten kennen 

 en hoogfchatten , en wij worden tevens terug ge* 

 houden van niet op onzen bodem en in onze eeuw 

 over te brengen, wat er volftrekt niet behoort. 



Eindelijk moeten wij aan de beoefening der Ouden 

 volftrekt die der moderne Litteratuur paren. Ver* 

 uinien wij dit , dan Icfopen wij gevaar van eene 

 eigenzinnigheid en flijfheid te verkrijgen, die ons 

 ecrlang voor elk onpamjdig oordeel en juiste keus 

 onvatbaar zullea maken. Door aityd in den eigen 

 kring rond te zweven, wordt eindelyk alles bij ons 

 eenmaal verkregen indruk en gewoonte, en wij zul- 

 len op het laatfte niets meer belangrijk vinden, dan 

 wat binnen denzelven omdraait. De ervaring van 

 ieder mensch , die zich aan eene enkele wetenfchap , 

 met verzuim van alle de anderen, overgeeft, moge 

 ons van de gegrondheid dezer aanmerking overtui- 

 gen. Niet het fchoone als fchoone behaagt ons 

 dan eigenUjk, maar het bepaalde fchoone, dat zich 

 in onzen kring bevindt, en het wordt onmerkbaar 

 de maatftaf, daar wij alles naar afmeten, alles naar 



be- 



