IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 20? 



beoordeelen. Het gebrekkige , mits het zich in den 

 eigen kring vertoont, zal ons niet meer als gebrek- 

 kig voorkomen, het zal in het einde fchoon voor 

 ons worden; ten minfte wij zullen er geen onder- 

 fcheid meer tusfchen ontdekken. Alles binnen den- 

 zelven is met den fchitterenden nimbus der gewoonte 

 omgeven; op alles buiten denzelven zien wij met 

 verachting of medelijden neder. Ons gevoel ver 

 flompt zich onder het eeuwige eenzelve dagelijks 

 meerder, onze denkbeelden blijven aan een zeer 

 klein aantal bepaald , en het eenmaal ingezogene , en 

 zoo lang, en zoo hardnekkig verflerkte vooroordeel 

 beftiert ze nog alien. In het einde gevoelen wij 

 niets meer. Door altijd hetzelfde te herhalen, ver- 

 iiest het alle belang voor ons hart , en ons begrip , 

 niet ons gevoel, doet er vervolgens uitfpraak over. 

 De fchoonfte en aandoenlijkfle plaatfen van HOME- 

 RUS en VIRGILIUS roeren ons niet meer; zij laten 

 ons ijskoud en bewegen geen vezeltje van ons hart 

 meer. Wij lezen ze dagelijks , maar wij lezen ze 

 uit fleur , en prijzen ze , niet omdat ze onze borst 

 ooit meer doen zwellen , of eene zielverhefFende 

 traan in onze oogen lokken; maar omdat HOMERUS 

 en VIRGILIUS eenmaal geprezen moeten worden, 

 en wij hierdoor op de gemakkelijkfte wijze in hun- 

 nen roem deelen kunnen. Nu neemt onze fmaak, 

 indien wij dit woord hier ontheiligen mogen, eene 

 .geheel valfche rigting. Aan eene enkele wijze 

 flechts gewend, bepaalt hij zich alleen tot dezelve, 

 en al het overige is voor ons verloren. Naarmate 

 onze ftudie hardnekkiger voortgezet wordt, wordt 



ons 



