208 OVER Dj: OQRSPRONKELIJKHEirj 



ons oordeel partijdiger, en ons gcvoel minder 1 . 

 Eindeliik hebben wij zelfs geen zin meer voor iets 

 buiten ons vak. Nu beflisfen wij zoo koud als 

 rilecstcrachtig over alles, en dit wordt ons te ge- 

 makkelijker, omdat wij er niets bij gevoelen. Ons 

 ftelfel beflist, maar |ons verftand is geboeid, en 

 wij zien niets meer , dail door de glazen van bet 

 vooroordeel. Op hoe menigen -liardnekkigen beoe- 

 fenaar van de Oiiden alleen , zou ik mij hier kunncn 

 beroepen! Maar vvie heeft ze in zijn leven niet 

 aangetroffen? Wie is er, die niet menigmaal bij 

 het lezen van zijnen VIRGILIUS of HORATIUS onder 

 hunne koude aanmerkingen gezucht en zijn geduld 

 verloren heeft? Zij toonden overal niets van het 

 fchoone des dichters te gevoelen, dien zij anderen 

 wilden doen kennen, en zelven mogelijk van buiten 

 kenden. De lezer, die door het fchoone eener 

 plaats getrofFen, en zelfs verrukt, ongelukkig zijn-e 

 oogen in de aanmeiking liet zinken, in plaats van. 

 zijn vermaak te voelen vermeerdcrpn of verhoogen; 

 zoo als hij natuurlijk verwachten moest, voelde zich 

 ijlings als met een emmer koud water overgoten, 

 zijn verrukking verdween, zijn vuur werd uitge- 

 bluscht; hij wierp het boek uit de hand, ver- 

 wenschte den geleerden uitlegger, en nam wel 

 plegtig voor, van nimmer den uitmuntenden dichter 

 weder te lezen , zonder naauwkeurig over zijne 

 oogen te waken, opdat ze niet op nieuw ontijdig 

 naar beneden mogten zinken, en hem in e'e'n 

 oogenblik van al zijn vermaak berooven. 

 Hoe oneindig verfchilt hier de ware beoefenaar 



der 



