IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 209 



der Ouden van! Het is hem niet om de Ouden 



als Ouden , maar om het fchoone te doen , dat 



waarlijk in hurme fchriften gevonden wordt, Dit 



laatfte alleen fpoort hij op. Waar hij het vindt, 



geniet hij het , zonder zich te bekommeren , of het 



Ouden of Modernen voortgebragt hebben, en hij 



bemint de eerflen alleen, omdat hij het er zoo 



menigvuldig gevonden en genoten heeft, maar ver- 



fmaadt ook de anderen niet, dewijl zij het hem op 



hunne beurt aanbieden, en bij hem het eene foort 



van fchoon het andere niet uitfluit in een gebied, 



dat geen grenzen heeft. Zoo leest hij met verruk- 



king het affcheid van Hector en Andromache , of 



Achilles bij het lijk van Patroklus^ bij HOMERUS; 



de liefde van Dido bij VIRGILIUS; maar met geen 



minder gevoel het alleraandoeniykst Tooneel bij 



KLOPSTOCK, waar JOANNES, na den dood van JE- 



zus, de doornenk'roon aan de vriendinnen des Ver- 



losfers brengt (102), of de EpifoJ* van Qlinihes 



en Sophronia bij TASSO. flij bewondert de karakters 



van 



(102) Bij gelegentieid dat SEUME te T^eenen FUGER 

 bezocht, en verfcheidene heerlijke tafereelen van dien 

 kunflenaar te zien kreeg, vond hij er onder anderen een 

 kunstvertrek, dat gebeel aan de Messiade gewijd was. 

 Onder een aantal meesterlijke teekeningen, bijna voor 

 elken zang, trof hem bij uitnemendheid de voorftelling 

 van de aangehaalde plaats met de doornenkroon. Zie 

 hier *s mans woorden : Figuren und Gruppen sind vor- 

 treflich (hij fpreekt nog van de teekeningen in hec alge- 

 meen) die Apostolischen Gesichter bezaubernd , und Judas 

 mit dern Satan grasslich charakteristisch , ohne Karikatur* 



VIII. D. I. O For- 



