210 OVER DE OORSPRONKELIJKHEI1> 



van Achilhs en Agamemnon bij den Griekfcheit 

 dichter, maar hij bewondert niet minder die van 

 Herminia en Tancredo k bij den fchrijver van het 

 verloste Jeruzakm 9 en de verhevene vinding van 

 den Genius des nog onbezochten oceaans bij CA- 

 MOCNS. Hij bemint HOMERUS , maar hij gevoelt een 

 nieuw vermaak, wanneer hij hem door BLAIR met 

 JOB en OSSIAN ziet vergelijken, en juicht even har- 

 telijk de laatften toe , wanneer zij op hunne beurt, 

 in fommige vakken, den eerften overtrefFen. Op 

 deze wijze verkrijgt zijn fmaak de ware rigting , 

 hij breidt zich uit en volmaakt zich. Hy gevoelt 

 het fchoone , waar het is , en bij wien het is , 

 zonder zich te bekommeren of de Ouden of Mo- 

 dernen het voortgebragt hebben, en nog minder 

 zonder vooraf te bepalen, wie het eigenlijk alleen 

 voortbrengen moeten. Waarlijk, op den lof van 

 zulk een' man kunnen de Ouden prijs ftellen I-Iij 

 verkwist denzeivcn niet aan him, omdat ze Grie- 

 ken en Romeinen zijn ; maar odat hij het fchoone 

 bij hen gevoeld heeft, en hij durft oolc hunne ge- 

 breken noemen. Wie denkt hier in de eerfte plaats 



niet 



VorzuglicJi hat micJi das Biatt geriihrt 9 wo der Apostel 

 nach dem Tode des geliobten Lehrers den Weibem die 

 Dornenkrone bringf. Die Stelle ist ein Meisterwerk des 

 Pathos im Gedicht ; das hat der Kilnstler gefiihlt und 

 sein Gefuhl mlt voller Seele der Gruppe eingehaucht* 

 Spaziergang nach Syrakus. I. Th. s. 24 und 25. Dit ge- 

 tuigenis van SEUME ontvangt cene zeer hooge waarde, 

 oindat ook hij tot die ware beminnaars der Ouden be- 

 hoorde , die het fchoone in hunne fchriften dlep gevoe- 

 len, zonder daarom de Modernen te verfmaden. 



