IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 



Diet aan HEYNE, aan den Geleerden, die, vrij als 

 een engel, door het voorledene en tegenwoordige 

 zweeft, overal met den fijnften takt het fchoone 

 voorgevoelt, vvaar het is, en nergens de bloem 

 verfmaadt , die beiden hem ter genieting aanbieden. 

 Of heeft ooit iemand met hem VIRGILIUS of TIBUL- 

 LUS gelezen, zonder zijn gevoel verfijnd, zijn ge- 

 not verhoogd te hebben gevoeld? Wie beminde 

 zijne aanteekeningen met, en zocht ze op, zoo als 

 hij die van anderen fchuwde? In e'n woord, wie 

 zegende den man niet, die zijnen dichter zoo ge 

 heel gevoelde, en het vermogen .had, om dit zijn 

 gevoel in de ziel van alle zijne lezers uit te ftorten? 

 Ziedaar wat het zamenvoegen van Ouden en Mo- 

 dernen boven de enkele beoefening van de eerften 

 alleen vooruit heeft. Het maakt liberaal en onpar- 

 tijdig, en hult de kunde in het kleed der beval- 

 ligheid. Hierdoor verliest de laatfte dat flljve en 

 terugftootende , dat haar zoo mcuigmaal doet fchu- 

 wen, en bekomt AU losfe en gemakkelijke , dat de 

 beste kringen voor haar ontduit, daar zij nu be- 

 mint en gezocht wordt, dewijl zij er tot verhooging 

 van elk redelijk vermaak in verflrekt* Waartoe dient 

 ons de ftudie der Ouden, wanneer, zelfs op klas- 

 fifchen bodem , . onze humaniteit uiet vermeerderd 

 wordt, en het gevoel voor dezelve geene zekere 

 tooverkracht bekomt ? Intusfchen fchijnt het : Emol- 

 lit mores nee sinit esse feros van onzen FLACCUS 

 voor ons eerst waarheid te bekomen, wanneer wij 

 oude en nieuwe letterkunde aan elkander paren. 

 Wij wordea dan eigenlijk eerst wereldburgers in het 

 O 2 rijk 



