SI2 OVER DE OORSPRONRELIJKHEID 



rijk van het fchoonfc , en vinden ons vaderlattd 

 overal, waar wij het aantreffen. 



Voor eenen dichter zelven heeft deze raad eene 



dubbele waarde, en nooit zal hij denzelven, dan 



met groot nadeel voor zijne kunst, verwaarlozen. 



Bepaalt hij zich in zijne ftudie enkel tot de Ouden, 



verzuimt hij hierbij geheei de Modernen, dan zal 



hij, in de eerfte plaats, nooit eene zeer vloeijende 



en harmonifche versificatie bekomen, zonder welke 



intusfchen de beste dichterlijke gedachten zich moei- 



jelijk eenen weg in de harten banen en voor het 



gros der lezeren geheei verloren zijn. Deze toch 



verkrijgt men alleen door vele goede verzen in le- 



vendige talen, en vooral in zijne moedertaal te lezen 



en te beftuderen. Hierdoor gewennen wij ons aan 



eene gemakkelijke constructie , aan eene ligte en 



juiste uitdrukking, aan eene rollende en welluidende 



versificatie. Alles komt omtrent het laatfte op het 



oor aan. Ongeoerend, zal het zeer ligt het harde 



niet hooren , en , eens aan hetzeivc gewend , zal het 



van het zachte het harde , van het vloeijende het 



ftootende niet meer kunnen onderfclieiden. Bij de 



Ouden is omtrent dit alles niets voor ons te beko- 



men. De eigenfchappen hunner taal en versificatie 



verfchillen te veel van de onzen, om er in deze 



ftukken eenige voorlichting en teregtwijzing bij te 



zoeken. Integendeel ^ wij zouden , door dit te doen , 



juist ftijf en hard worden , en volftrekt aan onze 



landgenooten over het algemeen niet behagen. Hun 



oor is er niet aan gewend, en dit wii in de eerfte 



plaats geftreeld zijn. Hoe menige Hexameter ' 9 in 



de 



