IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 213 



de levendigfte talen ingevoerd, heeft dit bevestigd! 

 n fchoon men zich eindelijk aan alles gewend, 

 heeft echter de Hexameter^ hebben de Lyrifche 

 maten in den trant der Ouden, hoezeer door KLOP- 

 STOCK , VON KLEIST , RAMLER en andere groote 

 meesters (*) , tot alle die volkomenheid gebragt , daar 

 ze in eene moderne taal voor vatbaar zijn, wel 

 dien opgang gemaakt , dien men er van verwachtte ? 

 Hebben zij immer aan de natie behaagd? Zoekt 

 en leest ze het volk? Gewis, neen! Om er fmaak 

 en behagen in te vinden , moet men met de Griek- 

 fche en Latijnfche versificatie bekend, en er zelfs 

 geheel aan gewend zijn. Dit zal akijd het geval 

 Eijn van maar zeer weinigen. Maar de dichter kieze 

 dan ook al de versificatie , die aan zijne taal eigen 

 is, en die zijne natie bemijat (103), kan hij zich 



dan 9 



(*) Vooral voss, als Ver&ificator de grootfte van 

 alien. Redacteur* 



.(103) En waarlijk ^iieen beminnen moet; want wat 

 men ook zeggen moge, de ervaring heeft thans genoeg. 

 zaam beflist , dat hec gros der natie in de voetmaten der 

 Ouden die harmonie niet vinden kan, die ooit in ftaat 

 is hunne ooren te flreelen. En voor elk deskundigen zal 

 <Ht zeer natuurlijk zijn, Wij bezitten geene zuivere lange 

 en korte voeten ; het positions longa en andere eigen- 

 fchappen der oude talen zijn ons ten eenemaal vreemd, 

 en zonder het rijm kunnen de Noordfche talen onmogelijk 

 die harmonie verwekken , die het oor berninc, en zonder 

 welke de fchoonfte gedachte nimmer algeraeen opgang 

 kan maken. Men zie hierover Zamenspr. over de waard& 

 van het Rijm , te vinden in de Bijdragen door FEITH en 

 KANTELAAR uitgegevcn. III. Stuk, bladz, 552. 



o 3 



