2l6 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



hart was , durf ik verzekeren , en weten alien , die 

 mij immer over die beide groote mannen heb.ben 

 hooren fpreken, of, in vroeger dagen, de meester- 

 ilukken van den laatften reciteren. Dan , het geldt 

 hier niet mijne bijzondere achting en liefde, maar 

 de poezij zetve, en hare voortgangen onder ons, 

 en dan is het immers natuurlijk, dat wij onmogelijk 

 als reeds volmaakt kunnen opgeven , wat inder- 

 daad flechts de eerfte proeven waren, om weinig 

 meer dan rijmelarij door ware poezij te vervan- 

 gen , en eene eigenlijke dichtkunst onder ons 

 te fcheppen. Floe groot beide deze mannen ook 

 zijn mogten, en inderdaad zij moesten groot zijn, 

 om , in aanmerking genomen , wat vo*6r hen was , 

 en zij dus vonden, in hunne proeven zoo uitfte- 

 kend te flagen, eene ware kunst te vormen, en ze 

 in hun leven zoo ver te doen vooruitgaan; het 

 zou tegen de natuur en de ervaring van alle tijden , 

 en van alle groote didders in dezelve zijn, te 

 willen beweren, dat deze proeveu terdond zoo vol-^ 

 komen waren , dat ze voor alle de volgende dichters 

 niets meer overig lieten, om te overtreffen en te 

 volmaken. Dit zou zijn den dageraad terftond 

 voor den vollen middag te verklaren. Ook hebben 

 wij genoeg aangetoond 5 (en wie , die met 's mans 

 werken bekend is en der waarheid hulde wil doen , 

 zal het ontkennen?) dat VONDEL altijd nog zijne ge- 

 breken lieeft, die, gedeeltelijk ja aan zijnen tijd, ge- 

 deeltelijk aan zijne opvoeding, maar gedeeltelijk ook 

 aan hem zelven behoorden, en die wij gewis niet 

 prijzen, en nog minder navolgen, maar verbeteren 



moe* 



