IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. Sip 



Maar welk een gcbruik moeten wij dan eigenlijk 

 van onze dichters , en vooral van HOOFT en VON- 

 DEL maken ? Gewis een zeer groot en gewigtig 

 gebruik ! Vooreerst is de taal , waarin de dicliter 

 zijne kunst uitoefent, van het grootfte aanbelang 

 voor hem. Naarmate hij ze grondiger kent, en ze 

 volkomener weet te bearbeiden en te behandelen, 

 zal hij in dezelve vermogen, wat er een ander niet 

 in vermag, zal hij er mede doen kunnen, wat een 

 ander vergeefs pogen zal ; zal de kunst onder hem 

 vooruitgaan ; zal hij er in waarheid mede tooveren 

 kunnen, Maar bij wien zullen wij nu een grondi- 

 ger onderrigt omtrent den eigen aard en natuur 

 onzer rijke en fchocne moedertaal bekomen kunnen, 

 dan bij onze oude dichters, en in de eerfte plaats 

 bij HOOFT en VONDEL ? Zij waren het , die nader 

 nan de bron zaten, die het eerfte eene vaste ge- 

 daante aan de taal gaven, en dezelve tot eene dich- 

 terlijke taal vormden. Wi J ^unnen hier alleen nog 

 die oorfpronkeiijke , en met onzen echt Nederland- 

 fchen aard overeenkomftige en juiste uitdrukking 

 vinden , of leeren vormen , waarvan zoo veel onder 

 de verkeering met vreemdelingen , aan eene handel- 

 drijvende natie zoo eigen , en door eene al tc 

 groote befchaving, verloren gaat. Door hen hier te 

 verzuimen, verzuimen wij inderdaad de taal zelve, 

 en nimmer zullen wij dien rijkdom van uitdrukking 

 verkrijgen , of die krachc en nadruk in onze dichN 

 ftukken kunnen vertoonen, waarin de grondige be- 

 oefenaar hunner fchriiten zal uitmimten. Manr 

 hier komt ? in de tweede plaats, bij, chit het niet 



ge- 



