OVER DE OORSPRONKELJJKHftlD 



niet om hetgeen ik hier zeggen zal als mijn gevoe- 

 len door te dringen, maar om gelegenheid te ge- 

 ven van daarover na te denken. Ik zelf ben van 

 alles zoo volkomen niet overtuigd, dat ik het voor 

 volftrekte waarheid keur; maar het kwam mij toch, 

 na er ernftig en lang over nagedacht te hebben, 

 als zeer waarfchijnlijk voor, on altijd wel der moeite 

 waardig, dat wij er onzen aandacht eens bepaald 

 op vestigen. Ziedaar mijn eenig doel. Ik wil njet 

 beflisfen; ik wil alleen opmerkzaam maken. 



Zeker bezitten [v/ij eene zeer rijke en fchoone 

 taal, en die zich bij uitftek aan den dichter lecnt, 

 om er zijne denkbeelden in voor te dragen, om er 

 mede te fchilderen , en om zijne gevvaarwordingen 

 in de ziel van alle zijne lezers, die er vatbaar voor 

 zijn, uit te ftorten. Haar te verbasteren, of tegen 

 haren aard te verkrachten, dit zou onvergeeflijk en 

 eene foort van heiligfchennis zijn, daar wij niet 

 genoeg tegen waken kunncn , en vooral in dezen tijd 

 niet, daar wij, mogelijk dimmer, dan toen deze 

 landen onder het Huis van Bourgonje geraakten , ge- 

 vaar loopen, dat eene vreemde taal onze fchoone, 

 en voor mijn hart nog altijd zoo dierbare moeder- 

 taal, niet llechts verbasteren , maar, zoo God het niet 

 verhoede , ten eenemaal zal verdringen (*). Maar, 

 van den anderen kant, haar , en elke levende taal, 

 te bepalen, of in een woordenboek op te fluiten, 

 en dan alles af te keuren en te verwerpen, wat 



zich 



(*) Men ziet, dat dit gedurende de Franfche tirannij 

 van 18101813 gefchreven werd. Redacteur. 



