OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



hebben, indien de tijdgenooten van HOOFT zoo ge- 

 dacht, en eens goedgevonden hadden , om dien eigen 

 lluitboom acbter SPIEGEL te plaatfen. Hebben wij 

 er meer regt toe, of durven wij beflisfen, dat onze 

 taal haar toppunt bereikt hebbe , en dus voor geen 

 grooter rijkdom , voor geene meerdere volkomenheid 

 vatbaar is? Kan eene taal eigcnlijk gefloten wor- 

 den, zoo lang men bet eenmaal voor handen zljnde 

 aantal denkbeelden niet tevens fluit? of vereifcben 

 nieuwe zaken cok geene nieuwe vvoorden; en denk- 

 beelden, die te voren by een volk onbekend wa 

 jen, ook geene nieuwe vvendingen en zamenvoe- 

 gingen? Heeft behoefte oorfpronkelijk alle woorden 

 niet voortgebragt , en zijn de laatften niet vermeer- 

 derd naarmate de eerften zich vermenigvuldigden? 

 Staan bij alle volkeren armoede van denkbeelden met 

 armoede van taal niet in bet naauwffe verband, en 

 2ijn de takn, zoo a ls HERDER (108) zegt, inderdaad 

 de vormen niet, waarin zich de menfchelijke ge- 

 dacbten * goed of kwaad, bebben gevleid? 



Maar wie zijn het nu, in de eerfte plaats, dtei 

 cene taal verrijken en fchooner maken? Waren het 

 overal de dichters niet , en juist de grootffe dichters 

 het meest, die het eerst op hunne beurt weder 

 klasfiek werden? En hoe natuurlijk is dit niet? 

 Zelden toch gevoelt men de armoede van eene taal 9 

 zoo lang men langs den grond daar henen zweeft, 

 of ten minfte geene andere behoefte ontwaar wordt, 

 dan waarin wij met alle onze landgenooten deelen- 



Hier- 

 Over de Hebreeuwwhe. PcezlJ. I. Stnk, bL 5. , 



