IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 23! 



tijd, op het voetfpoor van HOOFT en VONDEL, 

 hunne taal hielpen verrijken en volmaken. 



Ik zal, hoop ik, toch wel niet noodig hebben 

 hier nog te moeten herinneren , nadat ik mij reeds 

 zoo fterk tegen alle verbastering en verkrachting 

 onzer moedertaal verklaard heb , dat ik het voor 

 geene verrijking houde, wanneer wij woorden uit 

 andere talen overnemen, voor welke wij in onze 

 eigene taal reeds ten minfte even zulke goede woor- 

 den , en dikwerf beter en krachtiger , vinden. 

 Juist dit noemde ik verbastering. En nog minder, 

 wanneer wij, tegen den aard onzer taal aan, ons 

 zamenkoppelingen en conftructien veroorloven, die 

 onkunde en gemakkelijkheid ons ingeven , die de 

 eigenfchap onzer taal wraakt, en waarvoor wij, bij 

 grondiger kunde en vlijtiger onderzoek , beter , 

 duidelijker en allezins meer yoldoende bij ons zou- 

 den vinden. Juist dit noemde ik verkrachting. 

 Neen , ik bedoel alleen zulke woorden , daar wij , 

 of nu reeds werkeiijk woorden ^:oe misfen, of in 

 het vervolg, bij de vermeerdering van zaken en 

 denkbeelden , woorden toe zouden kunnen misfen ; 

 of zekere veranderingen , die , al waren ze dan in 

 het oud gebruik der taal niet gegrond, toch de 

 fmaak , de welvoegelijkheid , de welluidendheid , of 

 wil men liever met HERDER fpreken (m), de 

 werking, de vertooning der voorwerpen, de roering 

 der hartstogten, harmonic en rolling, noodzakelijk 

 maakten. Dit laatfle alleen maakt toch de waarde 



ee- 



(ni) ffebr. Poezij* I. Stuk, bladz, 6. 

 P4 



