23* OVER DE OORSPRONKELIJKHEI0 ' 



eener dichterlijke taal uit, en in welk eene taal het 

 ook miste, zou immers de dichter, die er ooit iets 

 treffends in voor den dag wilde brengen, het er 

 eerst in moeten werken 9 of, met andere woorden, 

 de taal tot eene dichterlijke taal moeten fcheppen 

 of hervormen. In alien geval vind ik het dwaas- 

 heid een llagboom voor de vermeerdering en be- 

 fchaving eener levende tale te zetten. Als men er 

 grondig over nadenkt , en van geene herfe'nfchim- 

 mige volmaaktheid eener taal droomt, is dit juist 

 hetzelfde als of men het waagde , om ze voor de. 

 uitbreiding onzer denkbeelden zelve te zetten, en 

 ons hierdoor noodzaken wilde, om binnen den een- 

 maal befchreven cirkel eeuvvig rond te zweven, en 

 altijd op de eigene hoogte te blijven (112). 



Ik 



(112) Ik zou hier, behalve het voorbeeld van onzen 

 HOOFT, nog die van een aantal der beste Buitenlanderen 

 kunnen bijvoegen. 'AU* n erkennen ze aan den dichter 

 het regttoe, om zijne taal te verrijUen, en vinden hi4irin 

 zelfs de eenige mogelijkheid, om ze immer te volmaken. 

 Het zij mij geoorloofd hier WIELAND nog te mogen bij- 

 brengen. In zijne vertaling van de Hekeldichten van 

 HORATIUS geeft hi) vers 61 en 62 van de eerfle Sat. 



At bona pars hominnm, decepta cupidine falso, 

 Nil satis est f inquit etc. 



dus: 



Allein t ein guter Theil der Mensclien , angeJcomt 

 Von falscher Gierde , spricht : nichts is genug ! 



En bij het woord Gierde maakt hij deze opmerkelijke 

 aameekening, die volkomen bevestigt, wat ik tot hiertoe 

 gezegd heb: Ich habe diefes Wort gewagt, um damit 



mehr 



i 



