234 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID 



naar waarheid beiden niet beftieren , en waarvan 

 heeft men met de beide eerfte eigenfchappen in de 

 laatst verloopene jaren al geene ftelfelsgemaakt? Maar 

 wie, dien het eenvoudig om waarheid te doen is, 

 zal, waar hij het zelfs bewondert, en den fchrijver 



het 



herinnert zich hier het gezegde van HORATIUS niet: 

 Epistolarum. Lib. 2. Ep. 2. 



Obscurata diu popnlo bonus eruet, atque 

 Proferet in lucem speciosa vocabnla rerum , 

 Quae priscis memorata Catonibus atque Cethegfs 

 Nunc situs informis premit et deserta vetustas, 

 Adsciscet nova , quae genitor paoduxerit usus : 

 Veliemens , et liquidus , puroque simillimus amni t 

 Fundet opes , Latiumque beabit di-vite Lingua. 



En de grondige kenner en beoefenaar van FLACCUS, 

 WIELAND geeft de ondergehaalde woorden dus in zijne 

 taal: 



Auch tragt er kein Bedenken, neuen Wortern 

 Von gutem Korn, die etwa der Gebranch 

 In Umlauf bringt, den Stampei a\xf zu drucken. 

 Und fo, gleich einen Strom, der voll imd klar 

 Durch Anen, die er fruclitbar macht, fich walzet, 

 Ergiesst er feine Schatze, und verfchonert 

 Die Sprache feines Volks. 



Er is ook gefchiedkundig geen twijfel aan, of het lot 

 van alle talen is geweest, oorfpronkelijk zeer arm te 

 zijn, en vervolgens rijker en volmaakter te worden , 

 naar dat vroeger of later goede fchrijvers en dichters 

 dezelve bearbeid en volmaakt hebben. De kundige 

 LABOULINI^RE beweert , in zijne Hist. Polit. et Civ. des 

 trois prem. Dynast. Franc., dat de nieuwere talen bij de 

 eerfte herilelling der letteren nog te onvolmaakt waren, 

 om er iets goeds in te kunnen voortbrcngen, zoodat de 



men* 



