IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 237 



held men aantreft (113). En wat onze moedertaal 

 betreft , indien ik alles vergelijk , wat onder mijne 

 oogen gekomen is, fchijnt ze mij , tot op de Kamer: 

 in Liefd? bheijend? toe, een rudis indigestaquc moles 

 geweest te zijn, die de een zoo, de andere weder 

 anders gebruikte ; waarvan bijna geen dialect bleef uit> 

 gefloten; waarop de gedurige vermenging met vreem- 

 delingen, de tallooze veranderingen van regerings- 

 vormen , vooral het herhaald overgaan der regering 

 in buitenlandfche Huizen , niet ophielden telkens van 

 nieuw invloedte hebben, en die eerst eene eenigzins 



be- 



(113) Alle Noordfche talen (zfcgt HERDER /. c. bl. 20) 

 bootfen hec geluid der natunr na, maar raauvv, en als 

 alleenlijk uitwendig, zij. knarfen, ruifchen , fisfen, kra. 

 ken , daveren , zoo als de voorwerpen zelve. Wijze 

 clichters maken daar met groote fpaarzaamheid gebruik 

 van; flechten trekken het te verre. De reden is zeker- 

 lijk in het klimaat en de ftemwerkcnigen van him, die de 

 taal oorfpronkelijk gefofmeerd hebben, te zoeken. Hoe 

 zuidelijker men komt , hoe fijner de natuurnabootfing 

 wordt. De meest klinkende verzen van HOMERUS knarfen 

 of fisfen niet; zij tddnen. De woorden zijn reeds door 

 eene fijne middenftof, de gewaarvvording, het gevoel, 

 gegaan, en, om het zoo eens uit te drukken , in de 

 hanenftreek geformeerd ; zij geven dus geene grove ge- 

 luidbeelden ; geene nagebootfte klanken , maar beelden, 

 waarop het gevoel een zachter zegel heeft gedrukt, 

 waardoor zij eene andere wijziging, eene in- en uitwen- 

 dige malschheid bekomen hebben. * 



Elk, die er over nadenkt , zal toch wel toeftemmen 

 moeten, dar het laatfte het vverk van redenaars en vooral 

 van dichters zij. Zij zijn het, die roeren en bewegen 

 willen, en leent er zich de taal, die zij vinden, niec 

 see, zij weten ze daartoe te herfcheppen. 



