IN DE WERKEN DER DICHTKUNDE. 239 



dat wij de eerften , zoodra wij enkel op ons vermaak 

 zien, naauwelijks meer lezen kunnen, terwijl wij de 

 laatften verzwelgen. Waarom zullen wij nu een 

 flagboom voor eene nog meerdere volmaking zet- 

 ten? Kan regelmatigheid zelfs wel tegen welfpre- 

 kendheid en fchoonheid opvvegen? Zullen wij de 

 eerfte ook daar nog aanldeven (want anders fpreekt 

 het van zelven) waar de laatften er zigtbaar bij 

 lijden moeten ? Of vreest men voor de brekebeenen 

 en (lumpers ? Die zullen immers niet in ftaat zijn 

 van immer gezag aan de onregelmatigheid te geven; 

 integendeel , men zal er die te meer om verachten. 

 En wil men de ervaring hier immer te baat roe- 

 pen , heeft dit zetten van flagboomen , waar het ook 

 gefchied is, eene goede , en voor de taal bevorder* 

 lijke , uitwerking gehad? Integendeel, men bevond 

 er zich overal flecht genoeg bij, om van alle na* 

 volging hier af te fchrikken. Elk weet, hoezeer 

 de Franfche taal verarmd werd , toen men het 

 waagde, haar in een woordenboek op te fluiten. 

 Bijna alle voorname dichters hebben er zich over 

 beklaagd, en federt menig krachtig en doeltreffend 

 woord moeten misfen , alleen omdat eene Akade- 

 mie, die uit dorre taalgeleerden beftond, goedge- 

 vonden had, dezelve te veroordeelen ; zoo als zij 

 dan ook niet naliet, om ze in den Cid van COR- 

 NEILLE , hoe voortrefFelijk de dichter er ook gebruik 

 van mogt gemaakt hebben, af te keuren: en zeker 

 niet voor de Akademie in hare fmakelooze en wil- 

 lekeurige bepalingen, maar wel voor de dichters 

 waren vele van deze woorden behoefte. Men kan 

 niet ontkennen, dat de Revolutie de Franfche taal 



mer- 



