340 OVER DE OORSPRONKELIJKHEID, ENZ. 



roerkelijk verrijkt hebbe. Velen van die nieuwe 

 woorden en fpreekwijzen zullen ongetwijfeld weder 

 vallen en vergeten worden, inaar velen zullen er 

 ook van blijven en den voorraad vermeerderen ; tea 

 minfte ik heb er zeer krachtigen onder bewonderd, 

 daar men te voren nieis voor had. Zoo waar is 

 het, dat men juist, wanneer de driften en hartstogten 

 aan het werken.fzijn, zich het natuurlijkst en krach* 

 tigst uitdrukt , en dat het op den duur dus het werk 

 van groote dichters is, eene taal te verrijken en 

 fchooner te maken. In die oogenbikken wil men 

 niets dan zijn gevoel op het nadrukkelijkfte mede- 

 deelen; men denkt aan Grammatica noch Syntaxis; 

 men zoekt enkel het levendigfte beeld der zaken , 

 den adem der aandoening zelve, en alles wordt 

 gang , beweging en werking. 



Doch ik heb genoeg gezegd , om de opmerkzaam- 

 heid cr op te vestigen , en er over te doen nadenken. 

 Meer wilde ik niet. Ik befluit mijne Verhandeling 

 met de nadrukkelLjke woorden van SCHLEGEL (115): 

 Enkele nabootfing is in de fraaije kunften altijd 

 vruchteloos; en hetgeen wij van anderen ontleenen, 

 moet in ons binnenfte , als het ware ? herboren wor- 

 den, wanneer het als dichtwerk zal te voorfchijn 

 komen. Wat helpt al het fchaven en opfmukken 

 van vreemde flofFen ? Zonder de kunst is de natuur 

 niets, en de mensch heeft zijne medemenfchen niets 

 te geven, dan zich zelven." 



(115) l c. bladz. 7, 8. 



%* 



