3P4 OVER HET VERBAND DER WISKUNDE 



borgenheden der wijsbegeerte. Geen wonder der- 

 halve, dat de grootfte vvijsgeeren uit de fcholen 

 der wiskundigen zijn voortgekomen. Of wat waren 

 zij anders dan wiskundige wijsgeeren, de hoofden 

 der lonifche en Ekatifche fcholen ? Wat anders 

 PYTHAGORAS , die ilit eene wiskundige natuurbe* 

 fchouwing, het groote denkbeeld vormde van eene 

 organifche wereld ; van een harmonisch geheel der 

 afzonderlijke deelen en fpheren in de natuur en 

 menfchenwereld? Men noeme geenen PARMENIDES, 



LEUCIPPUS, DEMOCRITUS , HERACLITUS ; geenen 



ANAXAGORAS, en vooral niet PLATO zelve of ARI- 

 STOTELES; men noeme niet de onfrerfelijke namen 



Van CARTESIUS , SPINOZA, LEIBNITZ, LOCKE, der 



beide HEMSTERHUISEN , KANT en van zoo vele andere ; 

 zonder te bedenken , dat de meesten hunner tevens 

 groote wiskundigen geweest zijn , en alien in de 

 fcholen der wiskundigen den echten geest van 

 onderzoeken en betoogen , den flrikten redeneer- 

 trant geleerd hadden , eer zij het waagden te rede- 

 neren over bovenzinnelijke dingen. Zelfs zij, die 

 tegen de wis- en natuurkunde geijverd hebben , SO- 

 CRATES en SEXTUS EMPIRIC us , toonden goede wiskun- 

 dige te zijn. Dat SOCRATES, de vader der zedelijke 

 wijsbegeerte , ongunftig over de beoefening der 

 wis- en natuurkunde geoordeeld hebbe, was eene 

 vergefelljke dwaling in dien grooten man, daaraan 

 toe te fchrijven , dat hij der wis- en natuurkunde 

 deed misgelden de gevolgen eener eenzijdige be- 

 fpiegeling in de wiskundige fcholen fai-Jonifchc 9 



