E E N 



ZOMERAVOND 



te BloemendaaL 



at men ook moge geredeneerd hebben over 

 het al of niet prijzenswaardige van eene bijzondere 

 gehechtheid aan het land waar men het levenslicht 

 ontving: zeker blijft het altijd , dat ieder welden- 

 kende zich verheugt , als hij lets kan vernemen 

 van zijnen geboortegrond. Het is toch eene on- 

 betvvistbare waarheid, (en het wordt door de ver- 

 dedigers van het wereldburgerfchap ook niet ge- 

 loochend) dat wij ons meerder gehecht voelen aan 

 de plaats, waar de graven ftaan onzer dierfte be 

 trekkingen; waar wij de moedermelk hebben in- 

 ge^ogen , en de eerfte indrukken der ons omge- 

 vende , fch,oone Natuur hebben ontvangen. Alle 

 menfchen , onder wat luchtftreek zij ook leven 

 mogen, verlaten niet dan met weemoed dien ge- 

 heiligden grond ; en zelfs de zwervende Indianen , 

 die met zich de gebeenten hunner vaderen rond- 

 dragen, zenden dikwerf daarvoor gebeden op, en 

 wenfchen hunne vorige hutten terug. 



Deze neigin.s kan dan ook niet vreemd zijn aan 



den regtfchapen' Nederlander, die door zoo veel 



meerdcre banden aan zijn vaderland verbonden is, 



E e 3 dan 



