C 102 ) 



tamen , quin quaestio moveatur , nihil impedit , 

 quia nullo veterum loco ea res abfoluta esc. 

 Attamen, quum Praetor i. generaliter omnes 

 adgnatos et confanguineos, qui jure civili vocati 

 esfent (i) ad bonprum posfesfionem admittat; 

 2. edicto unde decem perfonae tarn matrem quam 

 patrem ad fuccesfionem filii ab excraneo mo- 

 numisfi vocet (2) ; 3. dcnique tarn edicto 

 unde liber i (3}, quam edicto unde legit imi (4) 

 adoptivos vocet, cum quibus mater, quae in 

 manum convenerat , ac plurimam habet fimilitudi- 

 nem , etipfa, ficuti ad legitimam hereditatem , ita 

 et ad filii defuncti bonorum posfesfionem admisfa 

 fuisfe videtur. Quae autem marer in manu non 

 fuerat, etfi antique jure nee marito nee liberis 

 fuccedere potcrat, a Praetore tamen ad libero- 

 rum bonorum posfesfionem inter cognatos ad- 

 mittebatur. (5) Tali modo itaque undique ma- 

 trem ad liberorum x posfesfionem admisfam habe- 

 mus, cum hac tamen diftinctione, ut , quae 

 non in manu fuerit, quarto gradu ad bonorum 

 posfesfionem inter cognatos vocaretur , verum 



ea 



(i) Pr. Inft. de B. P. L. 2.. . 4. ffi unde legitimi , 

 Pothier, Pand. I nit, h. t. . i. 

 (-2) . i. Inft. de B. P. 



(3) Ulpiaui fragm. tic. 28. 8. 



(4) Idem eodem loco . 7. 



(5) Pr. Inft. de SConfulco Tettuiliano. 



