

ALS DRANGREDEN DER DEUGD VERDEDIGD. 



wij prijzcn den weldadigcn; hij verwerft onze gc- 

 negenheid , en wij vvenfchen het verarmde huisgezin 

 geluk met den zegen, uit dien hoorn des over- 

 vloeds op hetzelve uitgeftort. Maar is het nut en 

 voordeel door die daad aangebragt, op zich zelf zz\\ 

 afdoend bewijs van hare deugdzaamheid? Het nut* 

 tige is wel grooter, naar evenredigheid van het 

 Gvervloedige des gunstbetoons ; het is mogehjk dat 

 dit rijke en ruime uitgereikt werd in gevolge van 

 zedelijke grondftellingen en uit liefde; raaar het k$n 

 ook voortvloeijen uit temperaments - zwakheid , ja 

 het kon ook plaats hebben bij zedeUjk jlcchte be- 

 doelingen; zoo lang wij het beginfel niet kennen 

 waaruit die daad bedreven is, mogen wij uit den 

 aard der liefde het dcugdzame wel vooronderftellen ; 

 maar het overvloedig nuttige kan op zich zelf ons 

 daarvoor niet \vaarborgen. 



Hetzelfde geldt ten aanzien der eerzucht. Gij 

 toch zult niemand een goed en nuttig werk als 

 deugd aanrekenen, wanneer gij weet, dat het ge- 

 fchied is, alleen om van dc menfchen gezien en 

 geeerd te worden. 



Zoo gebeurt er veel in het gewone leven, het- 

 geen als dcugdzaam geroemd wordt, alleen om het 

 fchitterende of opzienbarendc. De bedrijver moge zich 

 daarmede ftreelen: heeft hij echter geen ander dod 

 gehad, dan om door de menigte geprezen te wor- 

 den, hij heeft hetgeen hij begeerde ontvangen; in zijn 

 hart is geene plaats voor andere belooning; ja hij 

 zal, in weerwil zijner eerzucht, moeten erkennen 

 dat hij eene fchrale vrucht heaft geoogst, en dat 



A 4 



