ALS DRANGREDEN DER DEUGD VERDEDIGD, 1 1 



| 



hem, die haar hulde bewijst, beloont. Immers, 

 zoo men al mogt vastftellen , hetgeen echter niet 

 gefchleden kan devvijl de ondervinding het logcn- 

 ftraft , dat het gefchetfte geluk den deugdzamen altijd 

 te beurte viel, dan nog zou men naar dit voor- 

 fchrift, alleen voorzigtig en niet deugdzaam han- 

 delen ; tervvijl de verpligting zou wegvallen , zoodra 

 het bleek dat de betrachting der deugd in eenig 

 geval fchade , ongeneugte enz. zou veroorzaken. 



Maar welligt zal iemand denken aan hooger nut en 

 begeerlijker goed dan zinnelijk genot 5 dan toejuiching 

 der menigte en tydelyk voordeel. Als beminnaars 

 der deugd, hebt gij voorzeker meermalen ondervin- 

 ding gehad van zeker onuitfprekelijk imvendig genoc- 

 gen, hetwelk de betrachting der deugd aanbrengt, 

 en hetwelk veel zuiverder en verhevener is dan 

 elke andere gcncugte ; ja niet alleen het gemis van 

 hetgeen de zinnen ftreelt kan opwegen, niaar ook, 

 als een balfem, dient ter verzachting van pijn 

 en fmarte , of andere kwellende gewaarvvorclingen. 

 Bovendien denkt gij , bij het zeggen , dat de eer de, 

 fchaduw is der deugd 9 aan de hoogachting der wel- 

 denkenden , die van de deugd even onaffcheidelijk 

 is als de fchaduw van een voorwerp door de zon 

 befchenen. Deze hoogachting der weldenkenden is 

 u dierbaarder dan de toejuiching der menigte , ja 

 ftreelt dan nog uw hart, wanneer gij door bevoor- 

 oordeelden miskend, of door kwaadwilligen gelasterd 

 wordt. Maar gij bepaalt u nog niet alleen bij dit 

 iiwendig genocgen, bij deze ware eere , gij verheft 

 uwen gcest over de grenzcn van het ftof; gij dringt 



door 



