, ALS DRANGREDEN DER DEUGD VERDED1GD: 1 5 



delijk , en van daar ook vcrfoeijelijk is bij God , 

 en door God verboden. Eerbiedigen wij de wet 

 door den Schepper gefchreven in onze hartcn ; hou- 

 den wij dit beglnfel vast bij de beftrijding der weer- 

 fh-evende neigingen, wanneer ons de verkleefdheid 

 aan het goede , of de wederftand der zonde gebiedt 

 een zinnelijk genot en tegenwoordig nut op te offe- 

 Ten aan een ongelijkfoortig, en verafzijnd goed; aan 

 een goed, hetwelk wij met aanfchouwen , inaar 

 hetwelk wij geloovig verbeiden ; dan verdient onze 

 volftandigheid den naam van deugd , die ook dan, 

 Wanneer zij ons naar het uitwendige fchaJelijk is, 

 en alzoo geen tijdelijk voordeel geeft, de bron 

 blijft van inwcndig genoegen , en van hope op cene 

 toekomflige zaligheid. 



Zoo zeer wij nu afkeerig zijn van het gevoelen, 

 hetwelk dezen eerbied voor de ftem van God in 

 ons binnenfte als voorbijziet, en, door alleen op 

 de tiitvloeden te letten , de bron zelve vergeet ; even 

 zeer zijn wij gcneigd, met erkentenis van dezen 

 eerbied als beginfel , dit beginfel te verfterken , door 

 invloed toe te (ban aan de voordeelen der deugd, 

 en aan de rampzalige gevolgen der ondeugd, ten 

 einde te rustiger te ftaan in de hette van den llrijd 

 tegen de aanvechtingen der begeerlijkheden; en te 

 meer kracht te bezitten , om niet te bezwijken 

 onder het gevveld van zware beproevingen. 



Anderen , echter , beweeren dat men bij de be- 

 trachting der deugd dezen invlced geheel moet 

 voorbijzien. De bloote voorftelling van den eer- 

 bied voor het pligtsgebod is bij hen de e'e'nigfte 



be- 



