ALS DRANGREDEN DER DEUGD VERDEDIGD. 



eerbied voor het pligtsgebod of geene kracht oefent^ 

 of ongenoegzaam en te traag in deszelfs werldng 

 bevonden, daarom door de infpraak, gelijk men 

 zegt, der goede natuur, of van het hart, of gevoel 

 vervangen wordt? Vraagt gij nu, Mijne Heeren! 

 of er dan geene belangelooze goedwilligheid , naar 

 mijne gedachten, beftaat die deugd heeten mag, 

 en dus , als de vrucht van den eerbied voor het 

 pligtsgebod, met zegepraal over de weerftrevende 

 neigingen betoond wordt? Het zou mij om der 

 menschheid wille leed doen , indien ik mij gedrongen 

 gevoelde aan belangelooze goedwilligheid te twijfe- 

 len. Zou er geene weldadigheid door den edelen 

 raenfchenvriend geoefend worden uit liefde tot het 

 goede, uit dankbaarheid vooc genotene zegeningen? 

 zou hij altijd het oog tevens hebben , of moeten 

 hebben op de vergelding des loons bij de opoffering 

 van gemak, tijd, of wereldfche fchatten? Bit zou 

 ik niet gaarne beweren , en ik geloof dat , ten aan- 

 zien van het goedwillig hulpbetoon , de lust en 

 liefde zulk een hebbelijkheid kan worden, dat dc 

 eerbied voor het pligtsgebod flechts in enkele ge- 

 vallen , waar de opofFeringen eenen meer dan ge- 

 wonen ftrijd kosten, uit de edelfte drangredenen van 

 het duurzaam geluk, naar hetwelk ieder mensch 

 moet ftreeven , een krachtig fteunfel behoeft. 

 Maar het is ook alleen in zulke gewigtige toeftan- 

 den waarin wij den mensch befchouwen, wanneer 

 wij beweren , dat het voor hem onmogelijk is , zon- 

 der het aangrijpen dezer wapenen, alleen door de 

 voorftelling van het pligtsgebod, in den ftrijd tc 

 zegevieren, Wij ftellen ons dus den mensch in net 



B 3 al- 



