ALS BRANGREDEN DER DEUGD VERDEDIGD, 



moetcn houdcn, in de veronderftelling , dat allecn 

 eerbied voor de onfchendbaarheid van het gegeven 

 woord hen beftuurd hebbe; of wanneer wij aanne- 

 men , dat bij REGULUS , met dezen eerbied gemcngd 

 geweest zij het edel gcnoegen aan het grootfche zij- 

 ner daad onaffcheidelijk verknocht , en het ftreelende 

 des roems , welke hem als Romein zou vereeuwigen ; 

 en bij HAMBROEK nog hoogere drangredenen hem , 

 door den godsdienst ^ dien hij beleed, aangeboden. 

 Ik erken , in het afgetrokkene befchouwd, zouden 

 wij hunne deugd zuiverder moeten achten, wanneer 

 zij deze fteunfels hadden kunnen ontberen ; maar 

 door dit te ftellen , zou hunne deugd herfenfikim- 

 :nig worden , dewijl wij dezelve dan boven het men- 

 fchelyke moesten verheffen. Willen wij ons dan 

 met geene Idealen ophouden, die, door onze ver- 

 beelding gevormd, bij het licht der rede als nacht- 

 fchaduwen verdwijnen ; dan moeten wij den mensch 

 befchouwen zoo als hij hier is , zonder de deelen zij- 

 ner natuur te veel van elkander te fcheiden en dezelve 

 dan afzonderlijk gade te flaan. Hoe groot de dienst 

 zij , welke deze fchiftihg ons anders bewijze ; hier 

 vocrt zij ons , naar het mij voorkomt, op eenen dwaal- 

 weg. Want de mensch ftaat nu voor onzen geest 

 niet als een redelijk, maar als een zinnelijk - redclijk 

 wezen; niet alleen als een zinnelijk - redelyk wezen, 







maar tevens als een eindlg en volmaakbaar fchepfeL 

 Als zoodanig ftreeft hij naar het hoogfte goed. Dit 

 beftaat nit -heilighcid en gcluk. Heilfgheid en geluk 

 zijn dus in het doel 9 hetwelk hij poogt te treffcn , 

 Diiaffcheidbanr vereenigd; maar in het trelFen van 

 dat doel zou hij dan alleen op het eerfte moe*en 



B 4 fta- 



