ALS DRANGREDEN DER DEUGD VERDEDIGD. 



baar is; naar beide ftrevende, ftreeft hij naar hot 

 hoogfte goed. Beide zijn hem voorgefteld als doel, 

 en moeten zich dus eigenaardig vereenigen in het 

 middel tot dit doel; en welk is dit middel? welk 

 andcrs, dan de betrachting der deugd uit eerbied 

 voor het pligtsgebod, hetwelk als van zelve van 

 het begrip der gelukzaligheid kracht erlangt, naar- 

 dien het met dien eerbied op het naauwst verbon* 

 den is. 



BHjft dus des menfchen deugd altijd beneden het 

 peil van de zcdekjke Regtheid der Opperfte Rede, 

 en als zoodanig onzutyer, dit moeten vvij ons als 

 volmaakbare fchepfels getroosten. Is de grootfte 

 zuiverheid van 's menfchen deugd niet gelijk aan 

 de ongebrokene zonneftralen , maar aan dezelven, zoa 

 als zij, door een Prisma gekleurd, zich aan ons 

 0-og vertoonen ; dit volgt uit het gemengdc van 

 *s menfchen wezen, hetwelk, was hij een zuiver 

 r^delijk wezen , geen plaats zou hebben. Maar 

 wij kunnen hier dit eindige en volmaakbare ook 

 niet afleggen, en even weinig den Oneindigen en 

 Volmaakten naderen , als de tijd de eeuwigheid , 

 als bepaalde magt het Alvermogen naderen kan, 

 Stapelt eeuwen op eeuwen, gij blijft altijd even ver 

 van dc eeuwigheid; vereenigt alle menfchelijke kracht, 

 en gij blijft altijd even ver van Alvermogen verwij- 

 dcrd; even onvergelijkbaar blijft ook het eindige 

 fghcpfel met den Oneindigen. Het kind wordt hier 

 allengs een man, maar cle mensch nimmer God. 

 Wie vergt nu van een kind hetgeen eenes mans 

 is? maar wie vordert van den volwasfcn mensch 

 hetgeen hier geheel boven zijn bereik zal blijven ? 



*B 5 \Vat 



