v 31 IETS OVER DEN ONLANGS OVERLEDENEN 



van zijn eigen zamenftel zoudc yoordragen, en be- 

 gon terftond het dichtftuk de la conversation, het- 

 wclk naderhand gedrukt is, op te zeggen. De verre 

 afftand en de reeds zwakke ftem des iprekers waren 

 oorzaak, dat ik althans niets verftaan konde, doch 

 mij dacht ., dat er weinig fporen overgebleven 

 vvaren van dat talent van verzen opzeggen, waar- 

 door DELTLLE zoo vcrmaard pleeg te zijn. Hoe 

 het zij, bij het einde toonden de toehoorders hunne 

 tevredenheid met geene mindere luidruehtigheid ^ 

 dan bij het begin , en het handgeklap hield nog lang 

 aan nadat de dichter , wederom geleid door DELAM- 

 BRE en LEFEVRE GiNEAu , de zaal had verlaten. 

 Ik meen dat DELILLE na dien tijd nog eens eene 

 zitting van het Inftituut heeft bijgewoond, doch 

 dit is de laatfte reize geweest, dat hij in het open- 

 baar heeft gefproken. 



DELILLE was zoodanig gehecht aan het dagelijksch 

 bezoek en de toefpraak van DELAMBRE , en de laatfte 

 was zoo ftipt, om hiertn aan de begeerte des eer- 

 ften te voldoen, dat er zelden een dag voorbij ging, 

 waarin de beide vrienden niet bij elkander kwamen. 

 De Hoogleeraren aan het College de France hadden * 

 indien zij zulks verkozen, hunne woning in het ge- 

 bouw zelf waarin de lesfen werden gegeven ; DELILLE 

 onder anderen had er zijn verblijf. Wanneer DE- 

 LAMBRE zijne fterrekundige les had gegeven, en hij 

 met fommige zijner toehoorders nog een oogenblik 

 wenschte te fpreken, zeide hij meest dagelijks; fit" 

 ^ je vais monttr tin instant chez M. DE.- 

 want de dichter was onvergenoegd , wan- 



neer 



