52 IETS OVER DEN ONLANGS OVERLEDENEtf 



dedeelen. Men zag duidelijk, dat xijn oogmcrk nics 

 was, om met eenig vertoon van kunstmatige wel- 

 fprekendheid te fchitteren, maar veeleer op eene 

 onderhoudende wijze een gedeelte van zijne groote 

 kimdigheden op zijne toehoorders voort te planten. 

 Hij wilde begrepen zijn, en wanneer hij naderhand, 

 bij gemeenzaam onderhoud, merkte dat aan dit oog- 

 merk voldaan was, meende hij welfprekcnd genoeg 

 geweest te zijn. 



Begaafd met het gelukkigst geheugen , waren hem 

 de moeijelijkfte gedeelten der Sterrekunde, en dc 

 geheele omvang van de gefchiedenis der wetenfchap 

 altoos levendig voor den geest. Formuhs in groo- 

 ten getale behoefde hij in geene boeken na te flaan. 



Eens echter bedroog hem dit geheugen, tot groot 

 nadeel der wetenfchap. BORDA had zich zeer veel 

 moeite gegeven, om de gebrekkige kennis der As* 

 tronomifche refractie te verbeteren. Hij had dit 

 oogmerk gepoogd door natuurkundige proeven te 

 bereiken , en was daarin , volgens zijn eigen gevoe- 

 len, naar wensch geflaagcl; en wanneer BORDA met 

 zijn eigen werk tevreden was, zeide DELAMBRE, 

 was het bijna zeker, dat hetzelve voortrefFelijk moest 

 zijn uitgevallen. 



Het geheele ftuk van BORDA was reeds netjes door 

 de hand van zijnen kamerdienaar uitgefchreven , en hij 

 vertoonde hetzelve in dien ftaat aan DELAMBRE. 

 Eene formule bevatte de flotfom zijner onderzoe- 

 kingen. Hij wilde noch het ftuk aan iemand laten 

 lezen , noch de formule doen affchrijven , voor dat 

 hetzelve aan het Inftituut zoude zijn voorgelegd. 



Don* 



