v A N i v Die. . 95 



daar hoe de ongelukkigen , ten aanzicn cener on* 

 telbare fehare , die hunnen moed en godsdienftig- 

 heid bewondert , zich van hooge bamboesftaken 

 op mesfen of fpijkers ter nederwerpen, zich de 

 tong of zijden met puntige wapentuigen laten door- 

 boren, en dan, al danfend ter eere der Godheid, 

 zich over de koelbloedigheid verheugen, waarmede 

 zij de nuttelooze vcrminking hunner ledematcn 

 kunnen verdragen. Bij anderen beklimt de dwee- 

 perij een' nog hoogeren trap. Zij laten zich 

 haken door den rug flaan* en zoo doende, terwijl 

 het ganfche gcwigt van hun ligchaam op de haken 

 rust, in de lucht (lingeren, fomtijds een half uur, 

 fomtijds uren lang. Bezwijkt dan .liet. touw onder 

 den last, zoo valt het flagtoffer der onzaligfte dwee- 

 perij op dn grond, die reeds met zijn bloed be- 

 fproeid is , te pletter. Waarlijk ! men moet , terwijl 

 het menfchelijke hart de verblinding des bijgeloofs 

 bejammert , de krachten bewonderen , die de Schcp* 

 per aan de menfchelijke natuur tot het doorfraan 

 van fmart heeft gefchonken, en die, op een edeler 

 doel gerigt, de onafhankelijkheid onzer natuur van 

 gemak , en van toevalligen voor- of tegenfpoed zou- 

 den voldingen ; die noch den dood , noch wat in 

 aller pijnen magt is, vreest, wanneer een hooger 

 doel, een ideaal &tn geest ontvlamt , eene onafhanke- 

 lijkheid, die, om eene betere zaak, martelaars deed 

 zingen in het gezigt der vlammen, die hen levend 

 moesten verteren. Doch waartoe verfpilt hier de 

 Hindoc zijn bloed en zijn leven? helaas.' alleen om 

 welgcvallig te worden aan een denkbeeldig.monfter^ 



even 



