JOO 6 V E R U E B E S C H A V I N G 



op het goz'igt van den brandftapel, haar leven te 

 redden : vroeger zou haar dit hebben mogen gebeu- 

 ren, doch alsdan is her te laat. In 1796 had het 

 volgende verfchrikkelijke geval plaats. Een Bra- 

 win fterft; zijne vrouw moet met hem verbrand 

 worden; het is een regenachtige , duistere nacht; 

 het vuur nadert haar ligchaam ; in de doodsangst 

 ritkt zij zieh ongemerkt los, en verbergt zich onder 

 eenige ftruiken. Doch het bijgeloof waakt : het mist 

 zijne prooi. Er is flechts een lijk op den brand- 

 ftapel. Men zoekt het^flagtoffer: en de zoon 

 o gruwel! de eigen zoon ontdekt zijne moeder, 

 en eischt, dat zij op nieuws de houtmijt beklim- 

 men , zich verdrinken of ophangen zal. Zij fmeekt 

 om haar leven, en bidt, haar van zulk een' vrees- 

 felijken dodd te verlosfen. Vergeefs ! Ik zou 







mijne kaste verliezen ," roept het monfter , dus 

 moet gij fterven of ik !" De vrouw werd . met 

 lianden en voeten gebonden 5 op nieuws in het 

 vuur geworpen. 



,Het getal dezer vrouwelijke.flagtofFers wordt on- 

 derfcheidenlijk begroot. Over het geheel kan hct 

 niet veel minder dan vijf duizend jaarlijks bedragen. 

 De vrouwen der Eraminen zijn, als van de hoogfte 

 baste , , daartoe vooral gehouden, en daar onder bun 

 de veelwijverij heerscht , zoo gebeurt het enkele ma- 

 len (zoo als volgens zekeren fchrijver, in 1799,) dat 

 de houtmijt drie dagen lang brandde. Er werden toen 

 in: dien tijd zeven en dertig vrouwen van eenen 

 Brainin verbrand , van veertig tot zestien ja*e; 



fom- 



