JOANNES SIX VAN CHANDELIER.' 121 



degelijk, na beraad met COCCEJUS en anderen, naar 

 het oorfpronkelijke Hebreeuwsch naauwkeurig ver- 

 vaardigd , waaruit 's dichters grondige geleerdheid 

 daarin genoegzaam is op te maken, die ook in an- 

 dere opzigten en uit vele plaatfen zljner gedichten 

 doorftraalt. Niet .minder keurig was hij op de be- 

 oefening zijner moedertaal. In den tweeden druk 

 van 1690 legt hij openlijk aan den dag ,,zijn vast 

 voorneem cm onverdraaid en rechtfchapen Duits 

 te fpreken," ja betuigt zelfs ,,veel liever eenen 

 rijkeren fin oni de eigen woorden te hebben 

 uitgelaaten, dan verkeerd Duits te fchrijven en 

 onfe taale te fchenden." Hieruit blijkt zijne groote 

 lust en naauwgezetheid voor den Nederduitfchen 

 ftijl , maar ook tevens den geest van den tijd waarin 

 hij toen fchreef. Zijn gedurige arbeid in een lang 

 Icven, en zijn eerbied voor deze Godgewijde liede- 

 ren blijken , bij de opdragt v66r deze iiitgave , uit de 

 volgende regels: 



De vink , en nachtegaal , 



De beesten altcmaal, 



De heerael , zee, en ftrand, 



Rivieren , berg , en land , 

 Elk weet , op eige wijfen 

 Den fchepper fraai te prijfen. 



Een redelijk verftand, 



Indian 't van liefde brand , 



Van liefde tot fijn God , 



Zou dat, als met een (lot, 

 Voor hart, en mond, geflooten, 

 Sijn eernaam niet vergrooten? 



II 5 . Ik 



