122 IETS OVERDEN D I C H T E K 



Ik (ing van Davids fang, 

 Mijn g-uitfcher leeven Jang: 

 Nook werd Gods deugd, en magt. 

 Van ons genoeg betracht, 

 Noch naa waardij gefongen 



Al had elk duifend tongen. 



i 



Des Dichters nederigbeid , vlijt en Godsvrucht 

 blijken ten duidelijkfte uit het (lot van de voorrede, 

 waar hij zegt : voldoe ik iedereens oordeel in dit 

 werkjen niet, gelijk felfs de geleerdfte boeken 

 niet ieder ecn eeven feer bchaagen, zoo komt 

 * het rijmpje , dat in onfe eens afgebrande men we 

 kerke, booven 't koor aan een balk {loud, hier 

 ^ niet quaalik te pas: 



Wie kan V zo raamen , feg het njij 

 Dat het alien man te wille zij? 



v Iloewel ook dit vverkje misfchien niet lang zal 

 ^ beflaan : zo hebbe ik 't nochtans uitgewrocht , als 

 to of 't altijd beftaan zoude, 



Met deefe voorreeden, en 't volgende vaarsjen, 

 M neeme ik mijn affcheid, zoo van alien lief hebbe-. 

 ren der psalmen, als van mijn boekjen: wen- 

 5 , fchende 5 en biddende, dat God uit fijne genaade 

 hun alien, jaa alien menfchen de eeuvvige faalig- 

 w heit, en aan mijn boekjen veel feegens ter ftich- 

 ,, tinge, verleene: 



Mart* Ohe jam satis est , Ohe libelle. 



boekje, '/ is genoeg $ mijn geest is afgeploegt: 

 Ice f mijn Cod Ur ecr^ zoo fterve ik ruim vernoegt" 



