126 IETS O VER DKN DICIITER 



Dat hij , bchalve in het Hebreeuwsch , zich in bet 

 Latijn^ Italiaansch ^ Fransch en Dttitsch oefende > 

 blijkt uit het vers aan j, A. (8) - 



Wat wa'aren wij, in taalen, niet ervaaren? 



Wij kliefden, op een haairtjen, meenigh woord, 

 In Italjaans , Frans , Duits, en als Latijnen: 



Sijn Engelsch had inijn finnen mee bekoort. 



: 



Het huis, waar hij vvoonde, had in den gevel, 

 of tot tot uithangbord , de Eenhoorn* Een zijner 

 aardigfle gedichtjes is dat aan zijne minnares RO- 

 SELLE, wie hij uit fcherts een mesje had ont- 

 vreemd, hetwelk hij haar met een gedichtje (9) 

 te rug zond , dus beginnende : 



Gaa weer mooi omfilvert mesje, 

 Naa mijn welbemint meestresje. 

 Gaa tiw JofFrouw weer befoeken, 

 Die u focht, in alle hoeken. 

 Maar als ghij fe fult ontmoecen, 

 Zoo fult ghij fe eerbiedigh groeten. 

 Eer ghij-veel begint te fpreeken, 

 Zoo fult ghij 't gevest beflreeken, 

 Van mljn knsjes, fonder tellen, 

 Aan heur lipjes foet beflellen. 

 Met fe dan begint te vraagen, 

 Wie u zoo langh heeft gedraagcn, 

 Waar ghe waart zoo langh verlooren, 

 Noem mij, in den eenenhooren (io^ 



Baar 



(8) BI. 175. (9) Bl. 192. 



(10) Vergelijk het gedicht aan mijne Suster KATHA- 

 RINA, bl. 557. 



