JOANNES SIX VAN CHANDELIER; 



al zijne gedichtcn geene blijken dragen van zulk 

 eene hoogte als HOOFT, VONDEL en andcren hebben 

 bereikt; kenmerken zij zich, over het algemeen, 

 niet door eene grootfche verhefling , zij hebben j 

 hoezeer hij zelf deze zijne voortbrengfelen niet 

 breed uitmeet, evenwel, gelijk wij vroeger aantee- 

 kenden, de goedkeuring mogen verdiencn van be- 

 voegde kunstregters in dat vak. 



De zucht tot het voortzetten zijner oefening in 

 de poezij blecf six VAN CHANDELIER zelfs bij , toen 

 hij in zijn dertigjarigen ouderdom van eene qitel- 

 lyke miltzucht was aangetast (36). Hoe heftig deze 

 kvvaal hem drukte , en zeven jaren lang martelde (37)* 

 legt hij geheel open aan zijnen vriend GRENIER, 

 Regtsgeleerde te Middelburg, in zijnen dank voor 

 gezondene geneesmiddelen ? zeggende van zich zelven: 



Hij fiet de frifche bloem van fijne jeughd verflinden, 

 Sijn kaaken vallen in, fijn fterkte die befwijkt, 

 Zulks hij een dooden mertsch , of leevend lijk gelijkc. 

 Wat voor fes jaar aanminnigh , 



En vriendelik geleek, werd, in hem, mi onfinnigh, 

 En walgelijk befpeurt, 't verveelt hem dat hij fpreek, 

 Hij kan niet ftmrder fien al dronk hij fterken eek. 

 Hij grouwelt van de flraaten, 



Of wandelt hij, flrax werd de krankheid ingelaaten. 

 De weeke milt, fmelt , als een blaafe , en noopt het ha : 

 Se drij ft hem,naa een bank, in bochten,met veel fmart (38). 



Vruchteloos zocht onze Dichter hulp bij zijnen 

 Neef, den Geneesheer SIMON DILMAN, die hem, 



met 

 (36) Bl. 29. (37) Bl. 136. (33) Bl. 475. 



