I5O IETS OVEPv DEN DICHTER 



mogen daarvan verder tot een blijk flrekken. Zijn 

 Amflcrdammtrs Winter , dat het uitgebreidfte zijner 

 ftukkeil, en in een geestigen trant gedicht is, her- 

 innert ons op eenc aangcname wijze aan de verma- 

 kcn van dit jaargetijde 9 ja, men mag bijna zeggen, 

 dat hij geen gebmik of gewoonte in den winter, 

 hoezeer thans fchier gcliecl vergetcn, onaangeroerd 

 laat. Doch ik laat hem zelven liefst fpreken. 



Nu fult het op een gladde baan, 

 Waar flus een veeger loon afheeft, 

 Wien clke fchaatfe een oortjen geefc. 

 Daar valt het ecus, bots een planeet, 

 In 't flipprJgli ijs, waar op 't gereed 

 Een fpreuk past, teegen 'smaats gequel, 

 De harde flaagen leeren wel. 

 Dan klikt het met een kleine kioot, 

 Aau 't paaltje, of in een oopen boot. 

 Nu fchuift het op drij harden, met 

 Twee krukken, onder fpits befet. 

 Of laat fich in een grooten bak, 

 Aan fteunfel achter, met gemak 

 Voorts ftootcn, qnistigh van piaifier, 

 Het denkt oin tijd, noch kost, noch vier. 

 2oo flaat de noenklok op het meest* 

 Veel losfe jeuchd vvijkt onbevreest 

 Naa buiten, op de waatervest. 

 Een deel keurt d'Emfter voor het best. 

 Hier krijght het fpeelen eerst een aard. 

 Een. onbeflooten Heeaael baart 

 Een onbeflooten lustigh hert. 

 Zoo fpeurtmen dat de gelvisch verd 

 Gefiener neert, in 't oopen meir, 

 Dan in een omgegraaven weer. 



Wat 



