JOANNES SIX VAN CHANDELIER. 153 



En fchaaverdijnt voor wind voor bij 

 De melkfters, en dien langen rij. 

 Een fchijtvalk, in die vreesbre tocht> 

 Glipt met de beenen in de iocht, 

 Op 't achter aanficht, en hij gftjdt, 

 Zoo ongebhust , twaalf roeden wijd. 

 't Gedrangh dus fwierend, krom en recht, 

 En gins en weer, door een gevlecht, 

 Geiijkt het, of men fchermutfeert, 

 Maar niemand werd met wil gedeert, 

 Wie 't fiet , die meint , dit vlugge volk 

 Zijn fchimmen, die een duistre wolk, 

 Pel voortgewaait , van 't buijend fuid, 

 Door ftraalen van de Sonnefchuit, 

 Langs d'aarde fomtijts fcheemelblikt, 

 Dat als een geest den mensch verfchrikt. 

 De fchaats fchoof qualik op het ijs, 

 Het wtilpfche narpaard werd het wijs. 

 Daar draaft het ftoute belgedruis, 

 Met kleurde pluimen van een firm's, 

 Op d'ooren, en de ftijve ftaart, 

 Gefcherpt voor ftruikelingh bewaart. 

 Het fleept een waagen fonder rad, 

 Of wielen, langhs 't geftremde nat," 

 Op ftaale latten, als een flee 

 Gefpannen, aan een Rufche rhee. 

 Het maakfel is een blanke fwaan, 

 Met fachte warme donfen aan. 

 Of lijkt een wreede waaterftier, 

 Bebeitelt nit een populier, 

 Gevoedert van een ruigen Beer, 

 Gehardt in Groenlands winterweer. 

 Daar biunen fit die fchoone Maaghd, 

 Waar meenigh faage van gewaaght, 



