JOANNES SIX VA*N CHANDELIER. l 



*t Gehoor, bij quaade ren, van huis, 



De voeten ras, tot loopen. 

 De handen rein van tarpentijn 



Waar alles aan blijfc hangen. 

 Den buik, met forgeloofen wijn 



Noch gnlficheit, bevangen. 

 De finnen nimmer leegh van werk: 



Maar om Latijnfche boeken, 

 Ook , mach hij , woensdaghs , om de Kerk , 

 "" En moeder te befoeken. 



Gods vrees , voor al , in 't hart gemetst. 



Wat anders fwaar fou vallen, 

 Hoe feer het weeght, of raakt , of qnetst, 



Zal fchijnen niet met alien 



Aan deze nederigheid paarde six VAN CHANDELIER 

 een opregt hart. ,,Ik fende flechts een brief ke," 

 fchrijft hij aan zijnen Neef BAARD, ,,aangefien mijn 

 gevoelen is , dat de meeste toewijdingen niet 

 beeters gelijken , dan een fchetfe beworpen , om 



' ~ '* 



w de valfche Godinne der vleijerijc wat cierlijk te 

 penceelen. Welk monster geineinlik opgefmokt, 

 :9y in wit fatijn van eerbiedinge , ik verfeekert ben, 

 M dat u 1. zoo feer verfoeit, als ik het haate. Im- 

 mers kan het fimpele duifje geen meerder afgrij- 

 ^ fen hebben van den bloedfieken Haavik , dan mijne 

 eenvoudige natuur van de dubbelhartige momme- 

 rije (70). 



Wanneer men bij dat alles in aanmerking neemt, 

 dat six VAN CHANDELIER tot den zee;- gegoedcn 



Hand 



* < 



(6p) Bl. 471. (70) Bl. a<?7. 



