VOOR HET NATUURLIJK S T E R V E N. 



cleren bijna geliccl in pezen , de. banden der 'gcle- 

 dingen krimpen ineen , en de geledingen zelve 

 verliezen hunne gladheid; dus word dc beweging 

 zeer moeijelijk, en heeft ten minite alle vlughekfc 

 verloren. Het ligchaam wordt kleiner en zakt voor- 

 over, zoo wegcns de zwakheid van de fpieren van 

 den rug, als door net verdwijnen der kraakbeenige 

 lagen tusfchen de ruggewervelen. 



Wegens het vaster worden der hcrfenen en hct 

 yerdroogen van het zenuwmerg, worden ook de 

 gemoedsaandoeningen en zielsvermogens minder, en 

 geen wonder! de ziel kan hct ligchaam niet mcer 

 gebruiken, als het werktuig, waardoor zij naar bui- 

 ten werkzaam is ; zij ontvangt weinig of geene in- 

 drukken meer van buiten, maar zij heeft ook hare 

 heerfchappij over het ligchaam verloren; van hier 

 dat de afgeleefde grijsaard tot den ftaat van kindsch- 

 beid wederkeert, en bijna geene weet meer heeft 

 van de wereld buiten hem, 



Eindelijk wordt de omloop des bloeds al langza- 

 mer en langzamer, de aclemhalmg moeijelijk en af- 

 gebroken , het hart kan , door te groote zwakte en 

 door te veel wederftand van buiten 5 de al minder 

 en minder voortgaande golf des bloeds niet meer 

 uitwerpen, dus bezwijkt het onder zljnen last, en 

 itaat, na twee of drie vergeefs ingefpannene pogin- 

 gen, om zich van dien last te bevrijden, ftil, om 

 nooit weer te flaan. 



- Ziedaar het noodzakelijke einde van ieder menfche- 

 lijk leven! Zou dit fterven, dat geheel gelijk 

 ftaat met het uitdooven eener vlam, by gebrek aan 



voed- 



