VOO[R HET NATUURLIJK STERVEN. l8t 



kondfchap meer van hetgeen in het ligchaatn om- 

 gaat, daaroni werkt de ziel ook niet meer gercgeld 

 naar buiteii , het ligchaam wordt liaar als het ware 

 vreemd; zij gevoelt, dat zij daar niet langer blijven 

 kan , en maakt dus aanftalte om te verhuizen , en 

 zoo gevoelt zij ., ook reeds voor haar fcheiden , 

 gecn ligchamelijk lijden meer. 



Hoe fchoon wordt dezc waarheid door de onder- 

 vinding bevcstigd ! Vraag het den Jijder 5 die in eene 

 koortsziekte aan alle die toevallen geleden heeft, die 

 gehouden worden voor de bewijzen van een bitter 

 zielelijden, of hij bij zijn gelukkig herftel van alle 

 deze toevallen we! eenige bewustheid heeft. 



Mag ik mij zelven ten voorbeeld aanhalen V Voor 

 eenige jaren heb ik op het ziekbed gelegen; vol- 

 gens de uitfpraak van den , ver bovcn mijnen lof ver- 

 hevenen, geneesheer, was ik zeer gevaarlijk krank; 

 veel leed ik, zoo lang ik bewustheid had van het- 

 geen er om mij omging, nog meer leed ik bij mijn 

 herftel! Dan in die dagen, toen de ziekte op het 

 hevigst woedde , verklaar ik geeri lijden gevoeld , 

 maar integendeel in eene naar mijn gevoel zachte 

 bedwelming verkeerd te hebben, die in mij niets 

 dan eene aangename herinnering achtergelaten heeft. 

 Ware ik toen geftorven , o het flerven was mij 

 niet bitter geweest ! 



Is niet een onomftootelijk bewijs , voor het weinige 



zielelijden, dat de mensch bij het flerven ondergaat, 



de uitfpraak van den (lervenden zelve. Het is 



we! met mij 9 " dit is zijn antwoord , dat ik ten 



-minfte menigmalen gehoord heb, en waarvan ik mij 



N 2 nu 



