VOOR HET NATOURLIJK STERVEN, 183 



blikken toe, de ziel hare vrijc en ongeftoorde wer- 

 king op het ligchaam uitoefent. Geene klagt komt 

 over hunne lippcn , geen lijden teekent zich op him 

 gelaat, en al heeft dit plaats, de ziel behoudt hare 

 opgeruimdheid en tevredenheid, him klagen is geen 

 ongeduld, geene taal der wanhoop, zij mogen kla- 

 gen over ligchamelijke fmarten , nimmer doen zij het 

 over de bitterheid des doods ! Tot het laatfte 

 oogenblik toe troosten en bemoedigen zij hunne 

 teederfte betrekkingen , fchikken hunne zaken en 

 aangelegenheden , tot zij eindelijk , gevoelende , dat 

 de ziel niet langer over het ligchaam te gebicden 

 heeft , zich ter ruste fchikken 5 en fpoedig ontflapen, 

 Zoo was het flerfbed mijner mij eeuwig onverge- 

 telijke moeder ! Zoo was het fterf bed der nu zalige 

 zuster van mijnen waardigen vriend en ambtgenoot I 

 Zoo zij het eenmaal voor ons alien ! 



Maar waarom ftellen wij ons dan het fterven zoo 

 verfchrikkelijk voor ? 



Indrukken, in onze jeugd diep in onze ziel ge- 

 prent, worden nimmer uitgewischt. Reeds vroeg 

 wordt ons geleerd, dat het fterven eene groote ftraf 

 is, en van ftraf heeft vooral het "jeugdig gemoed 

 eenen geweldigen afkeer. Stelde men het kind hec 

 fterven voor, wel als eene allergewigtigfte 5 maar. 

 tevens als eene natuurkundig noodzakelijke gebeur- 

 tenis, als eene verbreking der Iduisters, die der zici 

 in hare verdere volmaking hinderen , en dus als cen 

 geluk, de vrees voor het fterven zou veel minder 

 zijn; maar nu fchildert men het fterven aan het 

 kind af ? als het vcrfchrikkelijkfte ? wat ooit gebeu- 



N 3 reu 



